Beyazıt Mahkumları

Beyazıt'ta bir darülfünun, bir ilim kapısı, bir üniversite vardır bilir misiniz?  

Zordur bizim okula girmek. Aslında beş kapısı vardır. Ama ikisi açıktır. "Güvenlik" nedeniyle. Beş kapısı olan okulun açık olan iki kapısında beşer güvenlik durur. Biri kimlik sorar. Biri çantaya bakar. Biri sadece sana bakar. Diğer ikisi ise genel bir bakış atar.  

Zordur bizim okula girmek. Kimliğini gösterirken bileğinden tutarlar seni. Çekerler, yakından bakarlar kimliğe, sonra da "sevecen" bir şekilde "buyur geç arkadaşım" derler. Geçemezsin. Sen geçersin de... Çantan geçemez. Çantanı tutarlar bu sefer. Açarlar. Bakarlar. Yetmez, çantanın gözlerine bakarlar. Yetmez, defterini açarlar, içinde "bişey" var mı diye. Özeline girerler ; çıkartamazsın, girme diyemezsin...  

Sen geçersin. Çantan da geçer. Bu sefer turnikeden geçemezsin. "Lan Ali, baktınız mı lan buna?" "Baktık lan yavşak, baktık" derler. Son "resmi" vizeyi de almış olursun böylece.  

Girersin. Kurtulmuşsundur. Ya da belki kurtulmamışsındır. Güvenlik kameraları vardır her yerde. "Güvenlik" kaygısından. Siyah beyaz şeritlerden ibaretsindir birilerinin masasında. Aslında tarih kokan, eski İstanbul'un göbeğinde olan yaşlı, güzel bir binada koşarak yürürsün fakültene kadar.  

Hepsini çekersin sineye. Hepsini. Hepsini...  

Gün gelir, "izole", "hijyenik", "mikroplardan", "pisliklerden", "itlerden" arındırılmış; girişlerde "filtreden", "süzgeçten", "elekten" geçirilmiş okulunun içerisindeki fakültede bağrışmalar duyarsın. Çıkarsın, bakarsın "ne oluyor" diye. Ne olacak. Kargaşa...  

Kumaş pantolonlar. Gömlekler. Ceketler. Deri ayakkabılar. Paltolar. Bıyık veya sakal.

Eller arkada kenetlenmiş. Tehditler savruluyor. Küfürler. İğrenç küfürler. Gözlerinden kan, ağızlarından salya, ciğerlerinden nefret fışkırıyor.  

Kim bunlar?  

Birazı öğrenci. Hukuk fakültesinden azı. Kalanı, artanı ise bilinmeyen nesne. Okuldan değiller. Öğrenci değiller. Aralarından iki tanesi "cinayete teşebbüs"ten yargılanmış; biri hüküm giymiş, çıkmış; deniliyor...

“Ey ulu güvenlik! Neredesin?” derken tam da...  

Güvenlik gelir. Grubun sataştığı, bağırdığı tehdit ettiği öğrencilerin etrafına geçer. Gruba bakar. Sadece bakar. Gruptan birisi elinde pala sallamaktadır. Güvenlik bakar. Sadece bakar. Göz göre göre bakar. Göz görür. Güvenlik görmez...  

Güvenlik amiri orada mıdır? Olmaz mı... Ne yapar?  

Evet, doğru bildiniz. Bakar. Ek olarak da sırıtır. Güzel güzel, pis pis sırıtır.  

Bu olay ekstrem midir? Evet. Belki. Peki, ne sıklıkla yaşanır? Senede bir... idi bu seneye kadar. Artık haftada iki-üç. Her seferinde aynı şekilde: Kalabalık grup. Katiller. Palalar. (Siz annenizi bile sokamazken okula)  

Beyazıt'ta. Uzak değil. Taksim'den 20 dakika uzaklıkta. İstanbul'un göbeğinde.  

Faşist saldırılar inanılmaz derecede artıyor. Şiddet eşiği giderek yükseliyor. Okulda doğru düzgün bir muhalefet yok. Karşı çıkanlar üç beş kişi, ki onlar da engelleniyorlar güvenlik tarafından, "güvenlik" nedenleriyle.  

Bugün fotoğraf makinem yanımdaydı. Fotoğraf çekmek istedim. Güvenliğin muhteşem tablosunun fotoğrafını. Uyardılar. Yasakmış. Değil güvenliği çekmek, okul içinde izinsiz görüntü almak yasakmış.  

İÜ'de günübirlik mahkumiyetler her gün tekrarlanıyor. Her akşam salıveriliyoruz. Her sabah yeniden gözaltındayız. Yakınlarımızla görüştürülemiyoruz. Ama "birileri" açık görüşe gelebiliyorlar... Dikkatinize...  

---