Share | |

Samimiyet mi?

 

Yerel seçimlerin yaklaştığı şu günlerde,Türkiye siyasi etik açısından sancılı günler yaşamakta. Seçimlerle birlikte yapılan “birbirine benzer ve benzeşmiş” seçim yatırımları bu sancılı sürecin kanıtı olarak görülebilir. Özellikle iktidar partisinin beldeleri kazanma adına yapmış olduğu “atılımlar, açılımlar” kendi içinde bir samimiyet sorunu yaratmakta.

En son “açılımlardan” biri olan TRT ŞEŞ üzerindeki tartışmalar Türkiye siyasetinin ne düzeye geldiğinin bir göstergesi. Kürt siyasi hareketinin büyük bir kazanımı olarak gördüğüm kanalın açılmasının AKP tarafından sahiplenilmesi, bir samimiyet sorunu ortaya çıkarmakta. Üstelik kanalın açılmasını iktidar partisinin Kürt yurttaşlara “lütuf” olarak sunması bu samimiyet tartışmasını derinleştirmektedir. Kamusal bir kanalın çatısı altında teknik altyapısı tam olarak hazırlanmadan, sunucusu dahi henüz belli olmayan bir kanalın alelacele açılması, yerel seçimler öncesi AKP’nin Kürt yurttaşların yoğunlukla yaşadığı illerdeki oyları alma adına seçim yatırımı olması yanında, Kürt sorunun iktidar tarafından algılanış biçiminin de ne düzeyde olduğunun bir kanıtı. Öte yandan devletin ideolojik perspektifini yansıttığı söylenebilecek bir kurumun denetimi altında açılan bir TV kanalının Kürt sorunun çözümü adına atılmış dev bir adım olarak görmek yanıltıcı bir sonuç olacaktır. Kanalın açılması Kürt siyasi hareketinin bir kazanımı olduğu gibi, geç verilmiş bir haktır. TRT 6’nın açılması, kültürünü yaşayaman bir halk için değerli bir adımdır, fakat halen devletin Kürt dili ve kültürü üzerinde baskısının sürdüğü gerçeği altında kanalın açılması iktidar partisinin samimiyetsizliğini gözler önüne sermektedir. Şemdinli’de Umut kitapevinin bombalanmasına ve sonraki sürece, Diyarbakır olaylarında yaşları 8 ile 17 arasında değişen 5 çocuğun ölümüne, anadilde eğitim talepleri nedeniyle hüküm giyen öğrencilere, anadillerinde konuşmaları nedeniyle hapse mahkum edilen Kürt siyasilere ve benzer örneklere karşı takınılan duyarsız tavır ve tutum ile Kürt halkı adına yapılan “icraatlar” bu samimiyetsizliğin göstergeleri olduğunu düşünüyorum. Diğer yandan devlet kontrolü altında açılan bir kanala dahi “üniter yapıyı tehdit eden bir hareket “zihniyetiyle yaklaşan siyasi görüşler, toplumun artık tüm kesimlerine sirayet eden “bölünme paranoyasının” ne düzeyde olduğunu göstermesi açısından bir örnek oluşturmaktadır.

Diğer yandan bu süreç yaşanırken AKP siyasi yatırımlarına DAVOS çıkışıyla bir yenisini daha ekledi.Bu çıkışın tam da yerel seçimler arifesinde olması tesadüf müydü, yoksa gerçekten bir devlet başkanının yıllardır süre gelen zulme bir haykırışı mıydı? Bu soruyu kolayca yanıtlamak güç olmakla birlikte bir o kadar da kolay.Bu samimiyetsizliği algılama açısından biraz gerilere gitmek gerekiyor. Sayın Başbakan, 2007 Şubat ayında CNN Türk’te Taha Akyol’un programında 1 Mart tezkeresi için verdiği cevapta şöyle diyor:”Denklemin dışında kaldık. Keşke 1Mart tezkeresi geçseymiş. Tezkerenin bu şekilde neticelenmesini doğru bulmadım. Bunlardan ibret alıp gelecekte aynı hataya düşmemek gerekir.”** Sanırım sayın başbakan ülkeden geçecek olan ABD askerlerinin Irak’a beyaz eşya götürdüğünü düşünüyor olsa gerek ki, tezkerenin geçmemesini denklemin dışında kalmak olarak yorumluyor. Diğer yandan Başbakan Gazze’de olanları lanetlerken 2002 yılında Türkiye envanterindeki 170 adet Amerikan M60 A1 tanklarının yenilenmesini öngören İsrail’le yapılan yaklaşık 1 milyar dolarlık tank anlaşmasını ve Gazze saldırısından bir gün önce İsrail’den 167 milyon dolarlık silah alımı yaptığını gözünden kaçırdı olsa gerek. Bu nedenler Başbakan’ın Davos’taki çıkışını samimi bir zemine oturtma konusunda ikircikli bir durum yaratmakta. Gazze’de yaşanan insanlık dramının karşısında durmayı görev edinen Başbakan’ın Türkiye coğrafyasında yaşanan dramlara göz yumması siyasi etik açısından soru işaretleri yaratmakta.

Gündemi son aylarda oldukça meşgul eden TRT 6’nın açılması ve Davos’taki “çıkış”, siyasi arenanın samimiyetinin sorgulanmasında bir fırsat yaratmaktadır.Yaratılan bu fırsatın iyi değerlendirilmesi ve en azından gelecek seçimler için toplumda bir ayma yaşatma adına çaba sarf etmek, daha demokratik bir Türkiye adına çabası olan kişilerin ve kurumların asli görevi olmalıdır.

 

---